Gdzie pracujemy - Mali - Afryka Zachodnia - Nowy Testament dla Tuaregów

Tuaregowie - znani jako „Niebiescy Wojownicy” byli kiedyś postrachem Sahary. Żyjąc na tym wyjątkowo niegościnnym terenie, przystosowali się do trudnych warunków życia: ciągłego niedostatku wody, żywności, paszy dla zwierząt… 

Trudno dokładnie określić, jak liczna jest ta grupa etniczna; źródła podają między 700.000 a 2 miliony. W Mali jest ich około 500.000. Tuaregowie zamieszkują  tereny: Mali, Nigru, Mauretanii, Libii, Algierii, Burkina Faso. Zajmują się głownie pasterstwem, a stopień zamożności określa liczba posiadanych owiec, kóz i wielbłądów. Ogromne susze w latach 1973 i 1984 zmusiły wielu z nich do zamieszkania w miastach, gdzie często stanowią najbiedniejszą część społeczeństwa.

Niestety stopień analfabetyzmu jest bardzo wysoki. Szacuje się, że tylko około 10% dzieci chodzi do szkół, co jest spowodowane często warunkami geograficznymi (bardzo duża odległość do szkoły) oraz koczowniczym trybem życia. Innym zniechęcającym powodem jest ogromne bezrobocie, gdzie nawet ludziom wykształconym trudno jest znaleźć pracę.  Wiele dziewcząt nie ma żadnych szans na podjęcie edukacji, i często wydawane są za mąż w bardzo młodym wieku.

Tuaregowie niemal w 100% wyznają Islam (Sunni). Około 13 razy odrzucali Islam, aż w końcu zostali zmuszeni do przyjęcia tej religii. Stąd też słowo Tuareg wywodzące się z arabskiego oznacza „opuszczeni” (w znaczeniu "odrzuceni przez Boga"). Sami Tuaregowie nigdy siebie nie nazywają tym określenie. Używają „Kal-Tamashaq” – „ludzie mówiący językiem tamaszek”.

Wielorakość symboli krzyży – (ponad 60 różnych motywów) może wskazywać na to, że Tuaregowie przed zislamizowaniem  mieli kontakt z chrześcijaństwem. Potwierdzać to może również niektóre słownictwo: „angelos” (anioł) w tamaszek brzmi tak samo jak w grece, nazwy gwiazd podobne są do łacińskich, „Bóg” przypomina słowo Mesjasz i oznacza „tego, do którego należymy, naszego mistrza”. W odróżnieniu też od innych grup etnicznych, Tuaregowie są w zasadzie monogamistami. Bardzo popularne są różnego rodzaju talizmany, mające chronić przed złym spojrzeniem, czarami i rzucanymi na kogoś klątwami.

Liczba chrześcijan nie przekracza 150 osób zgrupowanych głownie w Timbuktu i Gao (Mali), Niamey i Agades (Niger). Nowy Testament w języku tamaszek został oddany w ręce Tuaregów w styczniu 2005 roku. Obecnie prowadzone jest też tłumaczenie na tamajak – dialekt używany w Nigrze. 


O historii projektu tłumaczenia Nowego Testamentu pisze Gosia:

Tłumaczenie Nowego Testamentu zaczęło się w 1993 roku, po powrocie Ibrahima ze szkolenia lingwistycznego w Anglii. Trudno jest podać wszytkie fakty związane z tłumaczeniem, ale oto przynajmniej kilka:

Ibrahim był głównym tłumaczem. Przez pewien czas współpracował z nim jego kuzyn Zouda, który niestety później opuścił projekt. Od 1998 roku dołączył do nas Mohamed [...] z Timbuktu, który pomagał w testowaniu NT i ewangelizacji. Poza tym w zespole jest rownież Mohamed [...], odpowiedzialny za alfabetyzację, dystrybucję literatury etc.


Ile korekt? Chyba nie przesadzę, gdy powiem, że każda księga Nowego Testamentu była co najmniej 40-50 razy przeczytana, czy to przy tłumaczeniu, czy przy testowaniu w zborach, wioskach, czy w końcu przy sprawdzaniu z konsultantem, a teraz także podczas skladania do druku.


Ile przebytych kilometrów? Te większe podróże, to dwa razy w roku do Bamako (1200km w jedną stronę przez rozgrzane drogi Sahelu mocno wysłużonym autobusem, dwa razy w roku przez 10 lat pracy), trzy warsztaty/szkolenia w Bouake (Wybrzeże Kości Słoniowej, około 2.000 km w jedną stronę), raz w roku podróż do Timbuktu (400km w jedną stronę po bezdrożach pustyni). Daje to w sumie 68.000 km!!! Poza tym wiele krótkich podróży do różnych wiosek i obozów Tuaregów. Jeśli jeszcze do tego doliczyć w międzyczasie kilka podróży do Polski i trzy podróże do Anglii (Szkolenia Lingwistyczne - 1992/93, studia greki nowotestamentowej w Londynie - 1996/1998 i obecnie na typesetting).


Co jeszcze się wydarzyło w międzyczasie?
Trudno to wszystko zebrać, ale sprobuję:


Był to bardzo intensywny okres i na pewno nie nudziliśmy się!


Dedykacja: Miała miejsce w styczniu 2005 roku w Timbuktu. Nowy Testament został uroczyście przekazany Tuaregom. Zobacz Dedykacja Nowego Testamentu


Módlcie się także o przyszłość, o to, co dalej. Teraz najważniejsze zadanie to promocja Nowego Testamentu, ewangelizacja, zakładnie zborów. W końcu mamy Boże Słowo w tamasheq, tak długo oczekiwane - ale to dopiero początek zadania.